Kim bilərdi sonu hicran, sonu qəm... Sonu sənsiz, sonu atəş, sonu mən. Bu həyatda qəmi görmək istəsən,sənsiz duyğuların qucağına ax, gözümdən od düşür sənsiz yollara....

Gəldi ayrılıq...Bahar küləklərinin qəfil gününə öldürə bildi, ozümü məndə. Carpışan gücümə, taqətimə də qisməti, taleyi güldürə bildi. Çəkilib gözümün qəm kölgəsinə o....

Danış, sözlərinə bürünsün ürək. Səsin havam olsun, nəfəsim olsun. Sən uzaq, mən uzaq, necə yaşadıq. Kim indi mənimçün hər kəsim olsun. Danış, duyğuların qanadı, qolu......

Axı necə yaşayarsan sevgimdən ayrı?! Getmə urəyi qəmli ... Baxışım gözünü qoruyacaqdı. Ağlasan kim silər gözündən yaşı? O kövrək, o həzin, o incə qəlbini axı kim...

Ağlama... Onsuzda gözündə min bir bəla var.Gah yağır ömrümun hər bir gününə, gah dara çəkir məni... Sən sevə bilmirsən qəmini belə, hec bilə bilməzsən nədir mübtəla....